Sa loob ng malaking bahay, may dalawang pusong sadyang hindi maging buo. Isang batang nangungulila sa Ina at isang lalaking naghahanap sa kanyang asawa. Limang taon ang matuling lumipas. Limang taon, na siya ay umasang sa bawat pagsikat ng araw, anino ng kanyang asawa ang makikita.
Lumaki si Leila, sa piling ng kanyang ama. Isang mapag-aruga at mapang-unawang ama. Sa kabila ng pangungulila sa kanyang Ina, napupuno naman sya ng mga alaala nito sa tulong ng kanyang ama. Si Randall, ang kanyang ama na sa kabila ng pagkawalay sa kanyang ina ay walang ginawang hakbang upang magkaroon sya ng bagong 'ina'. Sa kabila ng pangungulila, sya lang ang pinagtuunan ng pansin kaakibat ng paghahanap sa kanyang nawawalang Ina. Si Randall, isang lalaking hinangaan sa kanyang taglay na katapatan sa kanyang asawa.
Dumating ang mga panahon na naging marupok sya. Mga araw na inakala nyang sa mga makamundong gawain, mahahanap ang ligaya. Mga panahong bata pa sya at nagtatamsa ng kalayaang magliwaliw sa piling ng barkada. Ngunit dumating ang araw na sinabi nya sa sariling titigil na sya. Hinanap nya ang kanyang sarili at duon nya nasilayan ang ganda ng umaga sa piling ni Lorna.
Si Lorna, isang mapagkalingang kaibigan. Isang taong sa tingin nya ay magiging mabuting asawa't ina. Isang babaeng sa tingin nya ay magbibigay suporta sa kanyang ginawang pagbabagong-buhay. Si Lorna lang ang babaeng sa kabila ng mga maling ginawa nya sa buhay ang gumagabay sa kanya pabalik sa tamang landasin. Si Lorna, ang tinig na kanya lamang naririnig sa mga araw na panay dilim at walang maaninag na liwanag. Si Lorna ang napili nyang mapangasawa. Si Lorna...
Habang ngumunguya ng almusal, hindi nya malasahan ang sarap nito. Kusang tumulo ang mga luhang kanyang pinipigilan, lalo kapag kaharap ang kanyang munting anghel. Dali-dali nya itong pinunas bago pa mapansin ng kanyang anak. Limang taon na ang nakalipas, ngunit sariwa pa rin sa kanyang mga ala-ala ang pangyayari.
Hinahanap nya ang kanyang asawa upang maibahagi ang isang masayang pangyayari sa kanilang buhay. Sa wakas, nabili na nya ang lupang kanyang pagtatayuan ng bagong bahay. Bahay na matagal na nilang inaasam, pinangarap at ngayon nga'y matutupad na. Ngunit sya ay nanlumo sa kaalamang lumisan na ang kanyang pinakamamahal na asawa. Kasabay nito ang daluyong ng sakit at paghihinagpis. Halo-halo ang sakit, lungkot at pag-asam na sana nagkakamali lamang sya. Kung anu-ano ang pumasok sa kanyang isipan, masasamang pangitain na labis na nagdudulot ng ibayong sakit at pagdaramdam. Isang sulat lamang ang naiwan sa kanilang higaan na nagsasabing sya ay lilisan na. Galit at poot, yun ang kanyang nararamdaman hanggang sa marinig nya ang mga iyak ng kanilang anak na si Leila. Dali-dali nya itong pinuntahan at pinatahan. Habang pinagmamasdan nya ang mala-anghel nitong mukha, nawala na rin ang pagkapoot nya kay Lorna at nahalinhinan ng pag-asang balang-araw, si Lorna ay magbabalik sa piling nilang mag-ama.
Isang bagong araw na naman para sa kanilang mag-ama. At katulad nang dati, sya ay umaasang sa paglabas nila sa kanilang tarangkahan ay masisilayan nya ang kanyang pinakamamahal na asawa...
itutuloy...
Friday, January 30, 2009
Thursday, January 29, 2009
Dakilang Pag-ibig pt.1
May isang babaeng sa unang tingin ay para bagang hindi alam ang patutunguhan. Sa kanyang paglalakad-lakad, natagpuan nya ang sariling nakatayo sa harap ng isang malaking bahay. Sa puso nya, hindi nya maintindihan ang kanyang labis na kalungkutan na may kaakibat ding kasiyahan. Sa pagsilay ng araw, mas lalo pa nyang naramdaman ang masidhing damdamin. Hindi nya inalintanang papatak ang luha sa kanyang mga mata. Hindi nya inakalang sa labis na emosyon, babalik ang kanyang mga kinalimutang-pilit na ala-ala.
Sa paglipas ng mga oras, siya ay nananatiling nakatayo sa harap ng malaking bahay. Kumukubli sa likod ng puno, umaasang sa mga susunod na sandali makita nya ang batang kanyang naiwan sa pagtakas mula sa mga labis pasakit. Ilang taon na rin ang nakalipas. Labis syang nasasaktan sa bawat minutong nanunumbalik ang alaala ng kanyang mahal na supling. Hindi man nya ninais na ito'y iwanan, masakit man para sa kanyang kalooban. Lumisan pa rin sya kahit may agam-agam.
Noong mga panahon na yun, isa lang ang kanyang ninais. Ang makalayo mula sa kanyang asawa na nagdudulot ng labis na hinagpis sa pusong nagdurusa. Isang lalaking hindi marunong sa tamang landas ng matiwasay na buhay. Sa panahong yun, naging makasarili sya at nakaligtaang isipin ang kanyang maliit na anak.
Sa mga nakalipas na taon, pinilit nyang kalimutan ang nakaraan. Pinilit nyang talikuran ang mundo ng kanyang pamilya. Sinikap nyang mawaglit sa isipan ang kanyang binitiwang pangako sa harap ng dambana ng Diyos. Subalit sa kabila ng kanyang pagsisikap, umuukilkil sa kanyang isipan ang mga salitang kanyang binitawan. Mga salitang hindi kailanman mawawala sapagkat nakaukit na ito sa kanyang puso at isipan: "Ako'y nangangakong sa lahat ng oras ika'y uunawain, aalagaan, magmahahal sa iyo anuman ang mangyari. Sa kabila ng mga pagsubok na ating dadaanan ay mananatiling nasa tabi mo at nang pamilyang ating sisimulan mula sa mga oras na ito. Sa pamamagitan ng pag-gabay sa atin ng Poong Maykapal at sa harap ng ating mga mahal sa buhay, ikaw lang ang lalaking aking mamahalin hanggang sa kabilang buhay."
Madalas sa kanyang pagtulog, nanunumbalik ang mga alaalang naging mitsa nang kanyang paglisan. Hindi nya inasahan na sya ay magiging marupok sa mga pagsubok na dumaan. Hindi nya inakalang sya ay susuko nang ganun-ganun na lamang. Sa pagtulog, laging may luha sa kanyang mga mata, bigla na lamang syang nagigising na may lungkot na nadarama. Kinakaya nyang mamuhay nang mapayapa sa bawat pagsikat ng araw. Tumatawa sya upang maibsan ang sakit na dulot ng nagdaang panaginip.
Hanggang sa sya ay magpasya na bumalik sa kanyang lugar bitbit ang isang bagong pag-asa. Umaasa na sa paglipas ng limang taon ay may mababalikan pang tahanan at pamilyang sa kanyang puso at isipan ay hindi kailanman nawaglit sa kabila ng mga naranasang pasakit.
itutuloy...
Sa paglipas ng mga oras, siya ay nananatiling nakatayo sa harap ng malaking bahay. Kumukubli sa likod ng puno, umaasang sa mga susunod na sandali makita nya ang batang kanyang naiwan sa pagtakas mula sa mga labis pasakit. Ilang taon na rin ang nakalipas. Labis syang nasasaktan sa bawat minutong nanunumbalik ang alaala ng kanyang mahal na supling. Hindi man nya ninais na ito'y iwanan, masakit man para sa kanyang kalooban. Lumisan pa rin sya kahit may agam-agam.
Noong mga panahon na yun, isa lang ang kanyang ninais. Ang makalayo mula sa kanyang asawa na nagdudulot ng labis na hinagpis sa pusong nagdurusa. Isang lalaking hindi marunong sa tamang landas ng matiwasay na buhay. Sa panahong yun, naging makasarili sya at nakaligtaang isipin ang kanyang maliit na anak.
Sa mga nakalipas na taon, pinilit nyang kalimutan ang nakaraan. Pinilit nyang talikuran ang mundo ng kanyang pamilya. Sinikap nyang mawaglit sa isipan ang kanyang binitiwang pangako sa harap ng dambana ng Diyos. Subalit sa kabila ng kanyang pagsisikap, umuukilkil sa kanyang isipan ang mga salitang kanyang binitawan. Mga salitang hindi kailanman mawawala sapagkat nakaukit na ito sa kanyang puso at isipan: "Ako'y nangangakong sa lahat ng oras ika'y uunawain, aalagaan, magmahahal sa iyo anuman ang mangyari. Sa kabila ng mga pagsubok na ating dadaanan ay mananatiling nasa tabi mo at nang pamilyang ating sisimulan mula sa mga oras na ito. Sa pamamagitan ng pag-gabay sa atin ng Poong Maykapal at sa harap ng ating mga mahal sa buhay, ikaw lang ang lalaking aking mamahalin hanggang sa kabilang buhay."
Madalas sa kanyang pagtulog, nanunumbalik ang mga alaalang naging mitsa nang kanyang paglisan. Hindi nya inasahan na sya ay magiging marupok sa mga pagsubok na dumaan. Hindi nya inakalang sya ay susuko nang ganun-ganun na lamang. Sa pagtulog, laging may luha sa kanyang mga mata, bigla na lamang syang nagigising na may lungkot na nadarama. Kinakaya nyang mamuhay nang mapayapa sa bawat pagsikat ng araw. Tumatawa sya upang maibsan ang sakit na dulot ng nagdaang panaginip.
Hanggang sa sya ay magpasya na bumalik sa kanyang lugar bitbit ang isang bagong pag-asa. Umaasa na sa paglipas ng limang taon ay may mababalikan pang tahanan at pamilyang sa kanyang puso at isipan ay hindi kailanman nawaglit sa kabila ng mga naranasang pasakit.
itutuloy...
Subscribe to:
Comments (Atom)
